Cep Telefonu Modelleri Fiyatları samsung iphone htc lg modelleri blog
14 Temmuz 2015 Salı
replika telefonlar ve insan ile mahşer35
replika telefonlar ve insan ile mahşer35 yine replika telefonlar yazdı ve mahsericin replika telefonlar dediki Ona gülümsedi, ama Larry bu gülümsemeye karşılık veremedi. Rila glakemoore, New York’tan ayrılırlarken buna çok benzer bir şey söyle-pıişti. İki gün sonra da ölmüştü.Epsom’da öğle yemeği molası verdiler ve Larry’nin altında uyuyakal-jjı5ı,Joe’nun ise elinde bıçakla başında dikildiği ağacın gölgesinde kızarmış domuz eti konservesi yiyerek portakallı gazoz içtiler. Motosiklet kul-Ijnnıanın sandığı kadar kötü olmadığını gören Larry rahatlamıştı; çoğu ^{rde oldukça rahat ilerleyerek vakit kazanmışlardı. Yerleşim alanlarından jecerken kaldırımlarda neredeyse yürüme hızında ilerliyorlardı. Nadine tör virajlarda yavaşlama konusunda son derece dikkatliydi. Açık yollarda bile Larry’ye saatte elli kilometrelik sabit hızlarının üzerine çıkmayı teklif etmiyordu. Larry’nin hesaplarına göre hava koşulları kötü olmadığı takdirde ayın on dokuzunda Stovington’da olabilirlerdi.
Concord’un batısında akşam yemeği için durdular. Nadine, 1-89’dan gi-ılerlerse Lauder ve Goldsmith’i daha çabuk yakalayabileceklerini söyledi.
"Yollar kalan araçlar yüzünden iyice tıkanmış olabilir,” dedi Larry jiipheyle.
“Aralardan dolaşabiliriz,” dedi Nadine güven veren bir ifadeyle. “Gerektiğinde emniyet şeridini kullanırız. Başımıza gelebilecek en kötü şey, ters yönde biraz ilerleyip bir tali yol aramak.”
Akşam yemeğinden sonra iki saatliğine denediler ve kuzeye giden ,'DİIarda bir tıkanıklık olduğunu gördüler. Arkasına karavan takılmış bir araba, Warner’a varmadan önce kaza yapmıştı. Cesetler haftalardır -sürü-tii ve karısı-Electra’nın ön koltuğunda un çuvalını andırır gibi yatıyordu.
Motosikletleri birer birer kaldırıp arabayla karavan arasından diğe’ tarafa geçirmeyi başardılar. Sonrasında daha fazla ilerleyemeyecek kada
yorgun olduklarından kamp kurmaya karar verdiler. Larry o gece baı yesini alıp üç metre ilerisine seren Nadine’in (Joe aralarındayciı) gidip gitmemekte kararsız kaldı. O gece uyumak dışında hiçbir şey mayacak kadar yorgundu.
Ertesi gün öğleden sonra karşılarına etrafından dolaşamayacai^ı^^ bir enkaz yığını çıktı. Bir kamyon ters dönmüş ve yarım düzine araba kasına yığılmıştı. Şanslarına, Enfield çıkışından sadece üç kilomeij,^ uzaklıktaydılar. Geri dönüp yoldan çıktılar ve Enfield Parkı’nda cesaretle ri kırılmış ve yorulmuş bir halde yirmi dakikalık bir mola verdiler.
“Önceden ne yapıyordun Nadine?” diye sordu Larry. Joe konuşmaya başladığında (çocuk kelime hâzinesine “Larry, Nadine, sa ol” ve “Bayyoyj git”i de eklemişti) kadının yüzünde gördüğü ifadeyi düşünüyordu ve bir tahmini vardı. “Öğretmen miydin?”
Nadine, ona şaşkınca baktı. “Evet. Doğru tahmin.”
“Küçük çocuklar mı?”
“Evet. Birinci ve ikinci sınıflar.”
Bu, Joe’yu geride bırakma konusunda gösterdiği yoğun isteksizlik birazcık açıklıyordu. Çocuğun zihni, yedi yaş seviyesine gerilemişti. “Nereden bildin?”
“Uzun zaman önce Long Island’dan bir konuşma terapistiyle birlikteydim,” dedi Larry. “Kulağa New York esprilerinden gibi geldiğini biliyorum ama doğru. Ocean View eğitim sistemi için çalışıyordu. Genç sınıflarda. Konuşma güçlüğü çeken, tavşan dudaklı, yarık damaklı, sağır çocuklarla çalışıyordu. Çocukların konuşma bozukluklarını düzeltmenin, doğru sesler çıkarabilmeleri için farklı yöntemler sunmaktan ibaret olduğunu söylerdi. Göster ve kelimeyi söyle. Göster ve kelimeyi söyle. Tâki çocuğun zihninde bir ışık yanana dek. O ışığın yanmasından bahsederken yüzünde, Joe ‘bir şey değil’ dediğinde senin yüzünde gördüğüm ifadenin aynısı olurdu.”
“Öyle bir ifadem mi vardı?” Özlemle hafifçe gülümsedi. “Çocukları çok severdim. Kimileri yaralıydı ama yaşları henüz küçüktü, hiçbiri geri dönüşü olmayacak şekilde şımarmamıştı. İyi insanlar sadece
“Evet, işini seviyordu,” dedi Larry. “Evli miydin peki? Önceden?”
^yine o her yerde her zaman karşılarına çıkan kelime; önceden. Tek liseydi, ama anlam çok büyüktü.
“Evli mi? Hayır. Hiç evlenmedim.” Huzursuz görünüyordu. “Ben oldu-ıindangsaç görünüp de kendini daha yaşlı hisseden o tipik kız kurusu öğ-İ^ıuienlerdenim. Otuz yedi yaşındayım.” Bakışları engel damadan saçlan-yönelince Nadine yüksek sesle konuşmuşçasına başını salladı. “Erken |j,yazladılar,” dedi sıradan bir şeymişçesine. “Anneannem kırkına geldiğin-jjjaçlatmın tamamı beyazdı. Bence ben beş sene daha dayanacağım.”
“Nerede öğretmendin?”
“Pittsfieid’da küçük bir özel okulda. Çok özeldi. Duvarları sarmaşık ^jjilıydı ve oyun bahçesi en son oyuncaklarla doluydu. Su gibi para akıtı-ıdflardı. Otoparkında iki Thunderbird, üç Mercedes, birkaç Lincoln ve bir ftırysler İmperial vardı.”
“Çok iyi bir öğretmendin herhalde?”
“Öyleydim,” dedi Nadine açıksözlülükle, ardından gülümsedi. “Ar-jkpekönemi yok gerçi.”
Larry kolunu onun omzuna attı. Nadine hafifçe irkildi ve bedeni ka-ıılajiı. Eli ve omzu sıcaktı.
“Yapmasan daha iyi olur,” dedi tedirgin bir ifadeyle.
“İstemiyor musun?”
“Hayır. İstemiyorum.”
Larry mahcup bir tavırla kolunu geri çekti. İstiyordu bundan emindi. :\adine’in istediğini net bir şekilde hissedebiliyordu. Yüzü iyice kızarmış, iışlarmı ümitsizce kucağında yaralı örümcekler gibi oynaşan ellerine İmişti. Gözleri ağlamak üzereymişçesine parlıyordu.
“Nadine...”
(sen misin tatlım?)
Başını kaldırıp ona baktığında Larry gözyaşlarının akmakta olduğu-® gördü. Nadine tam konuşacaktı ki Joe bir elinde gitar kutusuyla %eldi. Konuşmaktan daha özel bir şey yaparken yakalanmışlar gibi suçlu bir ifadeyle baktılar.
Stephen King
“Hanım,” dedi Joe sohbet edercesine.
“Ne?” diye sordu şaşıran ve düşüncelerini toparlayamayan Lm “Hanım!” diye tekrarladı Joe ve başparmağıyla omzunun
Birdenbire dördüncü bir ses duyuldu. Duygu yüklü, tiz, Tanrı’nm siymiş gibi afallatan bir sesti.
“Tanrıya şükür!” diye haykırdı. “Şükürler olsun!” ^
Ayağa kalkıp caddeden koşar adımlarla kendilerine gelen kadınj baktılar. Aynı anda hem gülüyor hem ağlıyordu.
“Sizi gördüğüme çok sevindim,” dedi. “Sizi gördüğüme o kadar çok sevindim ki anlatamam. Şükürler...”
Olduğu yerde sallandı. Larry, onu yakalayıp baş dönmesi geçene dek tutmasa yere yığılabilirdi. Yaşı yirmi beş civarıydı. Üzerinde pamuklu, beyaz, sade bir bluz ve bir çift kot pantolon vardı. Yüzü solgundu, mavi göz-leri doğal olmayan bir şekilde odaklanmıştı. Bakışları, gördüğünün bir hayal olmadığına, orada üç kişi daha bulunduğuna kendini inandırmaya çalışıyormuşçasına Larry’ye kilitlenmişti.
“Adım Larry Undervvood,” dedi. “Bu hanım Nadine Cross. Çocuk da Joe. Sizinle karşılaştığımıza sevindik.”
Kadın bir süre hiçbir şey söylemeden ona bakmaya devam etti. Sonra onun yanından ayrılıp yavaşça Nadine’e doğru yürüdü.
“Sizi gördüğüme...” diye başladı, “...çok sevindim.” Hafifçe tökezledi. “Tanrım, siz gerçek insanlar mısınız?”
“Evet,” dedi Nadine.
Kadın, Nadine’e sarılıp ağlamaya başladı. Nadine de ona sarıldı. Joe bir elinde gitar kutusu, diğer elinin başparmağını emerek caddedeki hareketsiz kamyonetin yanında dikiliyordu. Bir süre sonra Larry’nin yanına gidip başını kaldırarak ona baktı. Larry, çocuğun elini tuttu. İkisi ayakta dikilerek ciddi bir ifadeyle kadınlara baktı. Lucy Swann ile tanışmaları böyle oldu,
Nereye gittiklerini ve en azından iki kişi daha olduğunareplika telefonlar inandıklarını söylediklerinde onlarla gitmeyi hevesle kabul etti. Larry, EnfieldSpoı Malzemeleri Mağazası’nda orta boy bir sırt çantası buldu ve Nadine,
0 gece Quechee adında bir kasabada kamp yaptılar. Eyalet sınırını ^jgişlerdi, artık Vermont’talardı. Lucy Svvann onlara kısa, basit ve daha '(,nraduyacaklarından pek de farklı olmayan hikâyesini anlattı. Keder ve ^1; onu neredeyse aklını yitirme raddesine getirmişti.
Kocası, yirmi beş haziranda, replika telefonlar kızıysa bir sonraki gün hastalanmıştı. England’ın o kesiminde hırıltı adını verdikleri hastalığa her an ken-j |5İnin de yakalanacağını düşünerek onlara elinden geldiğince bakmıştı. i;ocasının komaya girdiği gün olan ayın yirmi yedisinde, Enfield dış dün-bağlarını neredeyse koparmıştı. Televizyon yayınları parazitli ve jıilıaftı, İnsanlar sinekler gibi ölüyordu. Önceki hafta otoyol çıkışında as-birliklerin olağanüstü hareketlenmesine tanık olmuştu, ama Enfield jj[)i önemsiz bir yere uğramaları beklenemezdi. Kocası, yirmi sekiz hazi-02iinü erken saatlerde ölmüştü. Kızı yirmi dokuzunda birazcık iyileş-’ j^şoöriinmiiş, ama gece aniden kötüleşerek saat on bir civarında ölmüştü, [^temmuzda Enfieid’da hayatta kalmış olanlar sadece o ve Bili Dads jdında bir adamdı. Bili de hastalanmıştı, ama atlatmış görünüyordu. Ba-jınısızlık Günü, Bill’i anacaddede diğer herkes gibi simsiyah kesilmiş ve şşniş halde ölü bulmuştu.
“Böylece ailemi ve Bill’i gömdüm,” dedi çıtırdayan ateşin başında gurlarken. “Tam bir günümü aldı ama hepsini huzurlu sonsuz uykuya (önderdim. Sonra annemle babamın yaşadığı Concord’a gitmeyi düşün-im.Ama... bir türlü olmadı.” Onlara özür dilercesine baktı. “Yaptığım , yanlış mı? Sizce hâlâ hayatta olabilirler mi?”
“Hayır,” dedi Larry. “Bağışıklık irsi değil. Annem...” Ateşe döndü. “Wes ve ben, evlenmek zorundaydık,” dedi Lucy. “Liseden mezun iüğum yıldı... 1984 yılı. Annemler onunla evlenmeme karşıydı. Bebeği ökbir yerde doğurup evlatlık vermemi istediler. Ama yapamazdım. An-boşanacağımızı söylemişti. Babam Wes’in güvenilmez olduğunda ; ‘diretmişti. Ama ben sadece, ‘Olabilir, göreceğiz,’ dedim. Şansımı dene-İ®ek istedim. Anlarsınız ya?”replika telefonlar yarın devam edecegiz.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder